De literaire lezingen (voor scholen, verenigingen, bibliotheken en cultuurcentra) worden onder vastgestelde voorwaarden gesubsidieerd door Stichting Lezen.

Onderwerp:

Voorstelling van het literaire werk, bespreking van de behandelde thema's, ervaringen met het schrijversvak, het creatieve proces dat gevolgd wordt bij het tot stand komen van nieuwe teksten, het verband auteur-theatermaker.

Aanpak:

Tijdens de lezingen - en zeker voor een jong publiek - vormen Wims boeken de 'kapstok' waaraan heel wat maatschappelijke thema's kunnen worden opgehangen. Via diverse invalshoeken (voorlezen, vertellen, acteren) betrekt Wim zijn publiek zoveel mogelijk bij de lezing: interactie troef!

Reacties:

'Het moet naar ik schat zo'n acht jaar geleden zijn dat ik Wim Geysen voor het eerst contacteerde. Zijn roman Vuur was toen net verschenen en ik had er enkele lovende recensies van gelezen. Bovendien kwam ik te weten dat Wim ook een bevlogen toneelschrijver, -regisseur en -speler was en zijn Vuur ook op het podium bracht.  Aangezien het onderdeel 'cursorische lectuur' toen nog in het leerplan Nederlands voorkwam en ik bijgevolg elk jaar twee literaire werken uitvoerig met de klas moest behandelen, leek me het werk van een jonge, net niet debuterende Vlaamse schrijver uitermate geschikt. Hoewel het een verplicht nummer was, lazen de leerlingen het boek erg graag en de bespreking in de klas leidde tot allerlei interessante discussieonderwerpen en dito discussies. De opvoering van de theatermonoloog (in onze oude turnzaal) kreeg ook erg veel bijval en leverde op zijn beurt weer boeiende 'leerstof' op.
De volgende schooljaren werd het 'assortiment' Wim Geysen uitgebreid: de romans Lek en Spiegelschrift werden vertrouwde en druk besproken lectuur en Wim werd - op vraag van de leerlingen - een vaste, jaarlijks terugkerende gast in onze school. Ook de opvoering van de toneelversie van Spiegelschrift werd een voltreffer. Intussen is Wim al helemaal ingeburgerd in de Westhoek en geeft hij lezingen en voorstellingen voor alle Veurnse scholen. Vorig schooljaar konden we op initiatief van de plaatselijke bibliothecaris de toneelopvoering van Stille zaterdag bijwonen. Ook de auteurslezing van Wim Geysen wordt de laatste jaren georganiseerd door de openbare bibliotheek. Wim is een geboren verteller-acteur en weet als geen ander een adolescentenpubliek te bespelen. Hij is blijkbaar goed op de hoogte van wat jonge mensen bezighoudt en elke auteurslezing is dan ook te kort om de vragen van het jeugdige publiek te beantwoorden. Kortom, voor leerkrachten Nederlands is dit een heel boeiende manier om leerlingen met literatuur te laten kennismaken.'

Jan Van Remoortere
Atheneum Veurne

'De roman Spiegelschrift blijft een absolute topper bij onze leerlingen van het 5de jaar. Het boek is van een sympathieke dikte en leest uiterst vlot. Eén avond volstaat en dat is prima want méér tijd willen leerlingen niet uittrekken voor een boek. De thematiek sluit nauw aan bij hun realiteit: ze kennen allemaal wel een meisje dat of een jongen die latent met suicidegedachten zit of, erger, ze uitvoerde. Leerlingen willen eigenlijk weten wat die leeftijdsgenoten toch bezielt. Dat inzicht krijgen ze via de roman. Het boek lezen en kort daarop het literaire optreden van Wim Geysen ervaren of de toneelvoorstelling van Spiegelschrift zien, levert stof tot discussie in en buiten de klas en vormt een mooi afgeronde, diepgaande kennismaking met literatuur van eigen bodem. Zo wint iedereen: de auteur, de leerlingen en de leerkrachten.'   '

Patrick Vanleene
Leraar Nederlands Bisschoppelijk College Veurne

Voor leerlingen van het nijverheidstechnisch onderwijs is het niet altijd evident om anderhalf uur naar een auteur te luisteren. Onze leerlingen staan vaak kritisch tegenover zulke activiteiten. Maar de laatste twee jaar waren onze zesdejaars toch erg enthousiast. Waarom? Omdat Wim Geysen erin slaagt om zijn publiek te boeien door zijn lezing te doorspekken met theater. Deze verfrissende en originele aanpak spreekt telkens weer aan. We twijfelen er dan ook niet aan om hem ieder jaar opnieuw te vragen.'

Miek Inghelram
VTI Veurne

'Ik moet even teruggaan in de tijd om me te herinneren toen Wim voor de eerste keer bij ons op school kwam.Eigenlijk is het allemaal wat toevallig gekomen. Wij hadden  zopas een schoolbibliotheek opgericht, en we waren op zoek naar een paar auteurs die ons via een lezing een duwtje in de rug konden geven. Uiteraard gingen we op zoek naar een paar 'gevestigde' namen in onze Vlaamse jeugdliteratuur en die vonden we ook al snel. In de zijlijn speelde een collega Nederlands mij terloops een kopietje door met de vraag of ik daar iets kon mee doen. In dat blaadje liet een zekere Wim Geysen weten dat hij een boek had geschreven ('Lek') en dat hij daar 'wel iets mee wilde doen naar de scholen toe'. Ik reageerde prompt, Wim gaf prompt antwoord en ondertussen is Wim gebleven. Ik veronderstel dat hij toch al zo'n tien jaar lang elk jaar even bij ons langskomt om 'iets te doen' voor een groep adolescenten. En we hadden meteen een goede keuze gemaakt. Wim zelf was enthousiast en ik kreeg lovende reacties van zowel leerlingen als leerkrachten. De kettingreactie kwam op gang en is ondertussen nog nooit onderbroken geweest, precies omdat die reacties elk jaar opnieuw heel positief bleven. De reden hiervoor is erg simpel. Na 15 jaar ervaring in een schoolbibliotheek en met het organiseren van lezingen werd het me al snel duidelijk. De meeste auteurs geven een lezing, Punt. Sommigen doen dat trouwens voortreffelijk en bij anderen krijg ik wel eens de reactie van de leerlingen : ja, het was goed, maar toch een beetje saai. Bij Wim heb ik dergelijke reacties nooit gekregen en ik denk dat ik weet waarom. Wim geeft geen lezing, maar komt een voorstelling geven. Een voorstelling over allerhande zaken. Over zijn eigen werk, over (jeugd)literatuur, over het schrijfproces, over actuele thema's (gevangenis, slachtofferhulp, zelfdoding, weekendongevallen, enz.), thema's waar jongeren vandaag de dag mee bezig zijn en die hen kunnen boeien. Ik vergat hier even zijn knipoog naar de revolutie.
Intussen is Wim ook een theatermaker geworden en dat zat er dus al een tijdje aan te komen. Dat speelt hij dan ook ten volle uit als hij een 'lezing' komt geven. Ik denk hier in de eerste plaats aan de monoloog uit 'Vuur' die hij telkens even opdist om zijn publiek in de juiste stemming te brengen. 'Onlangs was ik nog op de Sinksenfoor met Herman. Jullie kennen de Sinksenfoor en jullie kennen Herman? Da's een vriend van me...' (al te vrij geciteerd)  en het publiek zit er middenin.  Als geen ander weet Wim trouwens zijn publiek te bespelen : hij gaat er middenin staan, een podium heeft hij niet echt nodig  en hij durft ook de confrontatie met dat publiek aan. Hij voelt er zich thuis, want hij spreekt hun taal en zijn jeugdig enthousiasme werkt aanstekelijk. Wim spint geen losse draden : de kern van zijn betoog ligt veilig vast en binnen de getekende krijtlijnen past hij zich moeiteloos aan aan de richting die zijn publiek soms onvoorzien inslaat. Interactie met zijn publiek is heel intens. Een trits technieken staan hem ter beschikking : theater, vertelling, rollenspel, stellingenspel,discussierondes, video-dvd, e-mail, enz. Wat ik als organisator altijd heb geapprecieerd is de flexibele manier waarop ik telkens de nodige afspraken heb kunnen maken om elk jaar een 'lezing' een nieuwe inhoud te geven, die parallel liep met de ontwikkeling binnen zijn diverse werkgebieden, en dat houdt meer in dan literatuur alleen.
Waarom worden dergelijke lezingen op school georganiseerd? In de eerste plaats om de jongeren tot lezen aan te zetten en om een soort gevoeligheid voor literatuur bij hen los te weken. Dit houdt een risico in: dat kan wel eens het omgekeerde effect hebben.
Alleen : hier niet!'

Hendrik Berlaen
H.-Hartinstituut - Waregem